ณ บล็อกนี้มีแต่เหี้ยกับสัตว์

เดอะ คอลลิ่ง ?

กริ้ง กริ้ง ติ๊ด

.. : ฮัลโหล ใครครับ?
บักเต่อ : กูเอง
.. : กูเองนี่ใครอ่ะ
บักเต่อ : ก็กูเองไง
.. : ไอ้สัด กูเองนี่กูไหนล่ะวะ กูจะตรัสรู้มั้ย
บักเต่อ : ก็กูเอง กูที่เป็นเพื่อนมึงตอนมหาลัยอ่ะ
.. : ควาย แล้วกูจะจำได้มั้ยวะ
บักเต่อ : ไอ้นี่ความจำสั้น
.. : แล้วมึงคือใครวะ ตอบดีๆ อย่ากวนตีน
บักเต่อ : กูบอกว่ากูเอง
.. : เอออันนั้นกูรู้ เอาดีๆ มึงคือใครวะ?
บักเต่อ : กูเองไง กูที่เป็นเพื่อนมึงตอน.. 
(มึง! แดกข้าวผัดกะเพราเร็ว กูซื้อมาฝาก)
บักเต่อ : ฮัลโหล มึงฟังกูอยู่รึเปล่าเนี่ย ฮัลโหล!
.. : เออฟังอยู่ เดี๋ยวขอกูแดกข้าวคำนึง
บักเต่อ : อื้อหือ กลิ่นหอมฉุยเลยว่ะ
.. : ห่า แล้วตกลงมึงคือใครวะเนี่ย ไอ้เวรนี่ กูคุยโทรศัพท์อยู่ไม่เห็นรึไง! อ้าว แพทหรอ ขอโทษครับ นึกว่าไอ้อู๊ด
บักเต่อ : มึงๆ เดี๋ยวมาบ้านกูหน่อย เอาข้าวผัดกะเพราร้านที่มึงแดกตะกี้มาฝากกูด้วยนะ
.. : ไอ้สัด! แดกส้นตีนกูก่อนมั้ย ไม่ใช่เวลาแดกเว้ย แฟนกูงอนไปโน่นแล้ว ห่าเอ๊ย 

(ติ๊ด กดปุ่มรอสาย แถมเสือกกดเปิดลำโพงทิ้งไว้) 

"แพท โทษนะ เราไม่ได้ตั้งใจตะโกนใส่แพทอ่ะ เรานึกว่าไอ้อู๊ดแกล้ง"  
"ไม่ต้องมาพูดเลยนะ เราบอกแล้วใช่มั้ยว่าเราไม่ชอบคนพูดคำหยาบ"
"มันเป็นสันดาน.. คือเราจะบอกว่ามันเป็นนิสัยของผู้ชายทุกคนแหละ แพท"
"ทำไมพระท่านไม่เห็นพูดคำหยาบเลยล่ะ! อย่ามาทำเปลี่ยนเรื่องนะ!" .. นึกในใจ : ถึงกูบวชกูก็เลิกสันดานนี้ไม่ได้หรอก
"เข้าใจเรามั่งดิ แพท!" 

(จู่ๆ ก็มีเสียงซู่ซ่าดังจากโทรศัพท์) 

บักเต่อ : เฮ้ยมึง เดี๋ยวนี้คบสองคนหรอวะ น้องครีมที่เป็นเด็กสตรีฯไปไหนแล้ว.. 

"มึงเงียบไปเลย!"
"น้องครีมนี่ใคร บอกแพทมานะ!"
"โธ่เว้ยย ไอ้ห่านี่ใครวะ ก่อเรื่องให้กูเยอะสัด! แม่งง" พอแพทวิ่งร้องไห้จากไป กูก็ถอดเสื้อแมนยูสีแดงเลือดหมูที่ใส่อยู่ทิ้ง แล้วเริ่มดึงทึ้งหัวนมตัวเองอย่าบ้าคลั่ง อ๊ากก
"เรียกแม่หรอลูก"
"เปล่าแม่ กูเอ๊ยย ลาบวชซะดีมั้ยวะ" ที่จริงกูตั้งใจจะไปนั่งวิปัสสนากรรมฐานที่วัดไร่ขิงนานแล้วนี่หว่า ..ผมคิดในใจในขณะที่เคราที่ตอนแรกสั้นประมาณว่านเอเอฟสี่กำลังเริ่มยาวไปจนโคนขา เออพอดีเลย กูจะได้เป็นคนดีกับเค้าซักที
"ลูกจะบวชให้พ่อหรอ!?" 
"ไม่แม่!"จู่ๆ จิตสำนึกภายในจิตใจของกูก็บอกให้กูรีบปฏิเสธผู้เป็นแม่โดยทันที เพราะอะไรวะ นี่กูเป็นลูกอกตัญญูรึนี่ หรือกูยังมีกิเลสทางโลกหลงเหลืออยู่ อ๊ากก
"ไม่!" แม่กูเริ่มร้องไห้แล้วเดินจากไปพร้อมกับฉู่ฉี่ปลาซาร์ดีนในซอสมะเขือเทศขว้างมาลงหัวกู กูลงมือละเลงหัวตัวเองอย่างบ้าคลั่งแล้วยกมือถือมาคุยต่อ 

.. : ตกลงมึงคือใครเนี่ย หา! ตอบกูดีๆ นะไม่งั้นแม่งตาย
บักเต่อ : กูเองไง
.. : กูเองนี่ใครล่ะเว้ยย ไอ้ ไอ้ ไอ้ โธ่เว้ย ไมเกรนกินกบาลกู มึงเป็นใครวะเนี่ย!
บักเต่อ : มึงๆ ใจเย็นก่อน
.. : ไอ้อู๊ด มึงมาคุยหน่อย เพื่อนมึงรึเปล่า เฮ้ย! เงยหน้าจากซากกะเพรานั่นซะ แล้วมึงกรุณาย้ายปากมึงมานี่แทน (กูหิว!) เรื่องของมึงเว้ย มานี่!
บักเต่อ : ไอ้อู๊ดนี่ใครวะ เพื่อนมึงหรอ
.. : ตกลงมึงคือใครวะเนี่ย ไอ้อู๊ดกูบอกให้มานี่!(ไอ้โอ๊ต นี่มึงชักจะออกคำสั่งกับกูมากเกินไปแล้วนะ ขนาดแฟนมึงร้องไห้วิ่งหนีไปนู่น มึงยังมีอารมณ์มาคุยโทรศัพท์อีกหรอ ไอ้เลวเอ๊ย)
บักเต่อ : แล้วโอ๊ตนี่ใครวะ
.. : เรื่องของกู อย่ามายุ่งได้มั้ย ไอ้อู๊ดมึงเข้าใจผิดนะเพื่อน โอ๊ย! มึงต่อยกูหรอ (ไอ้โอ๊ต มึงสวนกูเตะ) มาเลย ไอ้ขาสั้น มึงเตะกูต่อย
บักเต่อ : ฮัลโหล มึงฟังกูดีๆ นะ มึงกะกูเคยแสดงเป็นโรมิโอกะจูเลียตด้วยกันตอนเรียนมหาลัยอ่ะ คราวนั้นมึงเป็นพระเอกแล้วทีนี้..
.. : โรมิโอห่าอะไร กูเรียน'ถาปัตย์ ห่าลากก
บักเต่อ : 'ถาปัตย์ก็มีละครนี่หว่า ดังด้วย เราเราเรียนนิเทศนะเว้ย
.. : นิเทศเตี่ยมึงน่ะสิ กูบอกว่ากูเรียน'ถาปัตย์ กูเป็นสถาปนิก ไม่ได้เป็นพระเอกลิเก ได้ยินชัดมั้ย เหี้ยย 
บักเต่อ : ..คือ ไม่ทราบว่าที่นั่นที่ไหนครับ?
.. : มึงไอ้อู๊ด ไอ้ห่าลากก เฮ้ย! แพทกลับมาก่อน
บักเต่อ : ..นั่นใช่เบอร์พงษ์ศักดิ์รึเปล่าครับ?
.. : กูชื่อคุณธรรม.. 
บักเต่อ : เอ่อ ไม่ใช่เหรอครับ เฮ้ย ไอ้รักษ์ให้เบอร์กูมาผิดอ่ะ ซู่ ซ่า.. 

ผมปล่อยโทรศัพท์ให้ร่วงลงพื้นหินอ่อนของบ้านตามแรงโน้มถ่วงของโลก ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจผมเต้นแรงจนมันจะหลุดออกมานอกอก ผมคิดพลางใช้นิ้วกลางและนิ้วชี้แหย่รูจมูกทั้งสองของตัวเอง 

บักเต่อ : ..ขอโทษครับ ผมโทรผิด โอ๊ะ สัญญาณไม่ค่อยดีเลยครับ โครกกก ซู่ ซู่ ซอรี่เซอร์ ยัวนัมเบอร์เฮฟวึ่นคอล ตู๊ดด.. 

ขี้มูกก้อนโตติดตรงปลายเล็บผมยัดมันเข้าปากเพื่อลงโทษตัวเอง เสียงถุงพลาสติกที่ถูกมนุษย์หน้าด้านคนหนึ่งขย้ำจ่อโทรศัพท์อยู่ทางปลายสายปนกับเสียงถุยน้ำลายโครกครากจากพรรคพวกของมันดังมาไม่หยุด แต่มีเพียงเสียงเดียวที่ดังกระทบโสตประสาทของผม 

ขอโทษครับ ผมโทรผิด 

ผมโทรผิด 

โทรผิด 

โทรผิด
.. 


ติ๊ด ติ๊ด แกร้ก

ผมก้มลงมองหน้าจอมือถือด้วยใจอันสั่นเทา ..เบอร์ตะกี้นี่หว่า 

.. : .. ฮัล โหล
บักเต่อ : ..คือผมจะโทรมาบอกว่า..
.. : ..
บักเต่อ : ผมชื่อเต่อครับ 
.. : ห่ารากกกก ถ้าไม่มีอะไรจะพูดกูจะวางแล้วนะ!
บักเต่อ : เอ่อ ..ที่จริงผมตั้งใจจะ.. ขอโทษครับ (ติ๊ด)



อืมม บางทีการเป็นคนไทยมันก็ดีอย่างนี้แหละ (ฮา)

ขอโทษ

ขอโทษ

ขอโทษครับ

..

อย่างนี้ผมค่อยมีอารมณ์ไปง้อแฟนกะแม่ขึ้นมานิดนึง ว่าแล้วก็ปาดเคราแพะที่ยาวถึงหน้าแข้งให้เหลือเท่าเดิมและเก็บหัวนมที่ย้อยถึงเข่าให้เข้าที่ ผมกลับมาเป็นคนเดิมแล้วพี่น้อง  

edit @ 30 Sep 2008 17:07:58 by เสมียนต๋อกต๊อย

edit @ 30 Sep 2008 17:13:56 by เสมียนต๋อกต๊อย

edit @ 1 Oct 2008 09:27:35 by เสมียนต๋อกต๊อย